Ölüm

Doğur Türkistan'a ve Filistin'e yardım eylesin. Rabbim nerede Müslümanlar özgürlüklerini yitirdilerse, Cenab-ı Hak onların tekrar özgürlüklerini kazanmayı nasip eylesin. Eczma'yı, 2300'üncü beytte kalmışız. Bir önceki ölümün bir cüzünden bile kaçamadığın halde, onun hepsini başından aşağıya dökecekler.

Bunu iyi bil. Bunu okumuşuz. 2300'üncü beyt, ölümün cüzü olan hastalık sana taht geliyorsa, bil ki Allah külli yani ölümü de sana tatlılaştırır. Hastalıklar ölümden elçi olarak gelmektedir. Ey boşboğaz, ölümün elçisinden yüz çevirme. Tatlı yaşayan sonunda acı öldü.

Ten kaydında olan canını kurtaramadı. Koyunları kırdan sürer getirirler. Hangisi daha besiyse onu keserler. Gece geçti, sabah oldu. Sen ne vakte kadar bu altın masalını yeni baştan söyleyip duracaksın? Ölümün cüzü olan hastalık sana taht geliyorsa, bil ki Allah külli yani ölümü de sana tatlılaştırır. Hastalık ölüm habercisidir ya, hastalık ölüme doğru giden yolda bir habercidir.

Hastalıklar, belalar, müsibetler, sıkıntılar, genelde kazalar, varlık yoktur. Dünya bu hengamenin içerisinde insanlar farkında olsalar da olmasalar da ölüme doğru koşuyorlar. Hazreti Pir diyor ki, bu işte bu hastalık diyor, normalde bir haberci. O yüzden bu sana tatlı gelirse, bunun küllü olan yani öbür ölüm de sana tatlı gelir.

Bil ki her hastalık ölümden bir parçadır. Çaresi varsa ölümün bir cüzünü kendinden kov. Ölümün bir cüzünden bile kaçamadığın halde onun hepsini başından aşağıya dökecekler. Bunu iyice bir, evet, sivrisinekten, sivrisinekten file kadar bütün mahlukat Allah ailesidir. Hak da ne güzel Allah reisidir.

Bu noktada rızıklarını onların kesmez. Rızıklarını ortadan kaldırmaz, yok etmez. Bir canlının eceli geldiyse ölür ve rızıksızlık sebebiyle hiçbir canlı ölmez. Ama Cenab-ı Hak kimisinin rızkını bol eder, kimisinin rızkını da ölçülü eder.

Ömrümüzün oranına benzer. Yani bizim ömür törpümüz gibidir. Bir hastalık sebep olur ölürsün, bir gam sebep olur ölürsün. Yani o ne yaparsan yap, ölüm size yetişecektir çünkü. Ölümün size yetişmemesi söz konusu değildir. Ne yaparsan yap, her nefis ölümü tadacaktır çünkü. Ali İmran ayet 185 Cenab-ı Hak bir kimseye bir nefes üflediyse, ne kime üflediyse üfledi, o ölümü tadacaktır.

Herkes ölümle yüzleşecektir. Herkes, melekler dahi ölümle yüzleşecektir. Cebrail dahil buna. Dört büyük melek dahil buna. Her varlık eceli geldiğinde, eceli geldiğinde ölümle yüzleşecektir. Ve nerede olursanız olun, ölüm size yetişir. Nisa ayet 78 Nerede olursanız olun, ölüm size yetişecektir.

Mümin bir kulumun, burası konuyla alakalı. Mümin bir kulumun canını almakta tereddüt ettiğim kadar hiçbir şeyde tereddüt etmiş değilim. O ölümü istemezken, ben daha fazla yaşlanarak fena duruma düşmemesini, düşmesini arzulamam. Demek ki ne yapıyormuş? Dilediğinin de canını alıyormuş. Hem de erken alıyormuş.

İki, ölüm var. Bir, sen kendin mecburi istikamette ölüme koşuyorsun doğduğundan itibaren. Bunda senin cüz-i iraden yok. İkinci ölüm var. Biz ona iradi ölüm diyelim. Kendi iradenle ölümü seçiyorsun. Kendi iradenle. Bu intihar etmek değil.

Biliyorsunuz intihar eden bir kimse imansız olarak gider. Küfre düşmüş olur aklı yerinde ise. Ama sufilerde iki ölüm vardır. Bir, mecburi istikamet olan tabi ölüm. İkincisi, bir sufinin nefis mücadelesine girip iradi ölümü tercih etmesidir. O yüzden bir kimse bir mürşidi kamilden ders aldığında iradi ölümü seçmiş kabul edilir.

O normalde bu son dönem çıktı. İşte dört tane ölüm vardır diye dört ölüm sıralarlar ya, böyle değişik böyle şeyler var. Hani böyle zaman zaman soru olarak da soruyorlar dört ölüm diye. İşte beyaz ölüm, ondan sonra yeşil ölüm, kırmızı ölüm, ondan sonra siyah ölüm gibi. Bunları böyle sonradan artık nereden doğu felsefesinden mi aldılar, getirdiler?

Dedim ki, bu dünya sana daha ne kadar sıkıntı verebilir ki? Ölüm var. Ölünce kurtulacaksın zaten. Hiçbir şey kalmayacak. Yani ne kadar zulmedebilirler ki sana? Ölüm var. Yani normalde idrak ettin 20 yaşından, 15 yaştan sonrasında idrak et. Ne olacak ki? 50-60 yıl devamlı çile çeksen ne olacak ki? Ölüm var.

Ölünce bitecek bütün her şey. Hani Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem Hazretleri siz ölümü arzu etmeyiniz demiş. Ama hani gün gelir, öyle bir zaman gelir ki insanlar ahir zamanda mezarlıkların yanından geçerken, hani orada olmak isterler demiş. E şimdi öyle bir zamanda yaşanıyor, ahir zaman. Ama sonuç itibariyle ölüm var.

Yani geçici bir dünyada yaşıyorsun. Geçici, bitecek yani. Senin ne yaşarsan yaşa, bitecek. Ben bazen diyorum ki, 18 yıl Şeyh Efendi ölmeyecek zannedersin. Öyle ya. Ama ölüm var. Kendi elinle toprağı gömersin. Annen, baban kendi elinle toprağı gömersin. O ölümle yüzleşirsin. Veya en sevdiğim dedin kimseyi toprağa bırakırsın.

Ölümle yüzleşirsin. Yani ne kadar ömrün kaldı ya ki. Yani o zulüm sende ebedi kalmayacak. Birisi kötülük yaptı sana. Ebedi olarak kalmayacak sende. Birisi hainlik yaptı. Ebedi olarak kalmayacaksın bu dünyada. Onun hainliği de ebedi değil. Hiçbir zalim ebedi kalmamış. Cenab-ı Hak yıkmış onu. Hiçbir zulüm ebedi olmamış.

Nasıl istemesine sorunlar? Nasıl istemesine sorunlar? Ama nasıl denesine? Peygamber sallallahu ve selama yetersiz ölümü arzu etmeyiniz, istemeyiniz demiş. Bu arzu etmeyin, istemeyiniz demek şu. Sıkıntılar, bunalım, dert, gam, kasvet basınca insana, insan öleyin ki kurtulayın diye düşünür.

Onun mükafatı her şeye geçer diyerekten, ertesi güne ümitle bakacak. Ve o sıkıntıların, o dertlerin karşısında kendisini, o dertlere, o sıkıntıyı verenin, Allah olduğunun şuuruna bağıracak. Ve kurtaracak olanın da Allah olduğunu düşünerekten ümitle yaşayacak. O yüzden ölümü istemek yok. Ehl-i derviş, ehl-i tasavvuf ölümü istemez.

Bu ehl-i tasavvuf için büyük nimettir. Büyük lütuftur. Yani sabahleyin, sabah namazını, o derin, o engin, seher vaktinde sabah namazını kılmanın lezzetini nasıl tatacak gibi kimse, bu dünyaya bağlılık değil. Dünyayı bir ticarethane görmek, bir kâr etme yeri görmek. Mümin dünyayı böyle gördüğü için dünyaya bağlanmaz ama dünyadan da öleyim gideyim deyip de ölümü istemez.

Ve ölümü istemek, ölümü istemek, hafaza eylesin, isyan hükmündedir. Bunun için biz Allah'a teslim oluruz. Onun bize takdirine teslim oluruz. O bize neyi takdir ettiyse ona teslim oluruz. Dertten, sıkıntıdan, beladan, müsibetten bunalıp ölümü arzu etmek, sevgiliden gelen o nimetlere nankörlük etmektir.

Kıymetli dostlar, gelecek günler, geçmiş günleri aratacak gibi duruyor. Ve düşünebiliyor musunuz? Yeryüzünde bir afattır, bir tufandır, aldı başına gidiyor. Toplu ölümler hızla, anarşi hızla, yayılıyor. ensemizde koronavirüs denilen bir melanet var. Ve insanlar başlarını, kafalarını dışarı çıkaracak noktada değil. Düşünebiliyor musunuz?

Emri bil maruf, nehir münker, iyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak ilkesini terk ettiklerinde onları evlerinden dışarı çıkamayacakları duruma düşürür. Allah'ı anmayı unuttuklarında da ise dünyadan lezzet almasınlar diye ölüm korkusunun onların arasında yaygınlaşır. Normalde az önce yaptığımız sohbet gibi alakalı. Bunun hakkında olumsuz bir şey düşünmüyorum.

On veya yirmişer grup şeklinde toplanın. İbadet nasıl yasaklanır? Siz bazı sohbetlerinizde Hazreti Peygamber Efendimizin ne zorluklarla dini yaşadığını anlattınız. Eziyetler, hastalıklar çekerek yaşantısını Müslüman olmak, sufi olmak zordur. Korkak, aciz, miskin olmaz dersiniz. Ölüm, hastalık eve kapanınca olmayacak mı?

Bir kimse Allah'ın kölesi olarak görüp de küpe takıyorsa kulağına bunda bir sıkıntı yok. Ama yok ben Avrupalılara benzemek için takıyorum moda akımı derse Avrupalılara benzer onlarla haşrolur. Allah muhafaza eylesin. Selamun Aleyküm. Şu an koronavirüs için alınan önlemler sizce yeterli mi? Gün gün koronada yükseliş var, ölüm oranı artıyor.

Yani o iki ölümden bahsedilir. Birinci ölüm bu normalde bir kimsenin ecelinin gelip ondan sonra o ecelle beraber tekrar yeniden kıyamet gününe kadar beklemesidir. O normalde hani tabir edilir ki büyük ölüm denir. Bir de küçük ölüm diye nitelendirilen ölüm vardır ki o da her gecedir.

O yüzden Zümer suresi ayet 42'de Cenab-ı Hak buyurur ki Allah ölüm anında ruhları alır. Ölmeyenin ise uykusunda. Yani bir kimse öleceği zaman onun ruhunu alır. Ölmedi, sağ devam ediyor hayatı. Onun da uykusunda ölümünü alır. Ölmelerine hükmettiğini kendi yanında tutar.

Diğerlerini de belli bir süreye kadar yine salıverir. Doğrusu bunu da düşünen bir kavim için ayetler vardır. O zaman Cenab-ı Hak normalde ne yapıyor? Bütün ruhları kendi emanına, kendi elinin altına alıyor. Bunların içerisinde ölmesine hükmettiğine, ölmesine hükmediyor, ölümü yaşıyor onlar. Yok ölmesine hükmetmediyse onu tekrar ne yapıyor?

Güz mevsiminde, o yüz binlerce, dallar, yapraklar, bozguna uğrayıp, ölüm denizine giderler. Kara kuzgun, yaslılar gibi, siyahlar giyinerek, bağlılarda, yeşilliklerin, matemini tutar. Yani, sonbahar ve kış geldiğinde, güz dediği, sonbahar ve kış. Sonbahar, kış geldiğinde, baktığınız zaman, o yeşillikler, bağlar, bahçeler, hepsi de sararır.

Bu normalde afetler yani bu tip hastalıklar, bu tip tabiri caizse bulaşıcı hastalıklar. Yeni dünya bunlarla yeni karşılaşmıyor. Tedavisi olmayan bir tip virüsler hep tarih boyunca olmuş. Böyle toplu ölümlere sebep olmuş. Bunu Hz. Aişe radıyallahu anh hazretlerinden rivayet ediliyor. Resulullah sallallahu aleyhi ve selleme tavun hastalığını sormuş.

Nasıl Cenab-ı Hak uzaklaştırıyor herkesi birbirinden. Hani çok eğlenceleriniz nerede kaldı? Hadi toplanın hadi. Toplanamazsınız. Neden? Ölüm korkusu var hepinizde. Ve dağıldı. Ve dağıldı. O kapitalist deccalist sistemin mabetleri dağıldı. Allah bize hidayet eylesin inşallah. Yine Ebu Darda'dan rivayet olundu. Kuşkusuz Allah hastalığı da şifayda yarattı.

Demek ki, ihtiyarlığın tedavisi yok. Başka, bütün her şey tedavi edebilirsiniz. Ölüme çare yoktur. Eğer eceliniz geldiyse, neyden ölürseniz ölün, ecel gelmiştir. Ha biz üzerimize düşen tedavi şartlarını, üzerimize düşen bizim işte, korunmamız gereken ne olması gerekiyorsa onları, bizi muhakkak uygulamamız gerekir.

İnsan, bir insanın ölümüne sebep olduğu için katil hükmünde olur manevi olarak. Hastalığı bile bile bulaştıran, hastalığı bile bile yayan, hastalığı bile bile taşıyan kimse katil hükmünde olur. Aklımızı başımıza alalım. Bu ne cehallik ya? Bu ne cehalet? Ben görüyorum, sokakta orada burada işi gücü yok adamın. Normalde dolaşıyor ortalıkta.

Hepimizin de bulunduğu yerlerde hapsetti. Şükür hamdolsun, bugünkü günlük korona vakası açıklamalarına bakınca ölüm oranları daha da düştü. İşte hastalık oranları daha da düştü. Tedavi olanlar daha da yükseldi. Buradan bari bir ümit var, umut var. Bu önlemler hamdolsun demek ki faydalı oluyor. İnsanlar evde kalınca hastalığı bulaştırmıyorlar birbirlerine.

kardeşlerimiz var, bu emlak işleriyle uğraşan, bu işlerle uğraşan, inşallah, onlara yönlendiririz, yardımcı olmaya gayret ederiz, inşallah. Ben daha önce, hiç dergahınıza, ya da vakfınıza gelmedim. Mustafa Özbah Hoca Efendi, YouTube'daki sohbetlerinden tanıyorum. Yani, tam olarak, oradaki sisteminizi bilmiyorum, ama inşallah, olumum sağlayabileceğimi düşünüyorum.

bakın, Rumuz ipti, ama o Allah'ın dinine yoruldu. O yüzden, mesela gökten sarkıtılmış bir ipin, şahsın kendisine göre, farklı farklı manaları çıkar. Nasıl tabir ederiz? Cenab-ı Hak, kalbine böyle bir ilim verirse, sen de tabir edersin inşallah. Ölümü tefekkür ediyorum, kabire kadar. Evet, sonrası yok. Neden? Bu bildiğince tefekkür ediyorsun.

Yani kendince, gördüğünce tefekkür ediyorsun. Yani bu tefekkür, kendi aklının tefekkürü, kalbinin tefekkürü değil. O kalbi akıl tefekkür etmeye başlarsa, ama bununla tefekkür etmeye başlayacaksın. Önce normal aklınla tefekkür edeceksin. Normal aklın kabul ediyor çünkü. İnsan ölüme kadar, orada normal akıl kabul etti. Herkes ölüyor, herkesi de gömüyorlar mezarlıklara.

O kimse büyük fedakallık yaptı, evini zikrullaha açtı. Veyahut da orada zikrullah var, biliyorsun. Perşembe gün zikrullah var, veya mahallede filanca gün, veya ilçede filanca gün zikir var. oraya manevi olarak oranın faziletini bilmiş olsan, yemin ediyorum ölüm hastası olsan vasiyet edersin. Ben orada öleyim, beni bir sedyenin içine koyun, götürün zikrullah lakasında, ben orada öleyim dersin.

Evet bunu söylersin. Oranın faziletini, oranın kıymetini, oranın hikmetini anlamış olsan, dersin bunu. dersin ki ben aman ha, ben diyelim ki ölüm herkese vaki oldu, ağır hasta oldum, belli, kurtulamayacağım. Beni götürün zikrullah lakasını, oraya bırakın. Evet, benim de size vasiyetim olsun. İnşallah.

Vasiyet ediyorum size. Tamam. Öyle olursa beni karga tulumba, hesedde de getirin, zikrullah lakasına koyun beni. Evet. Ne güzel bir ölüm. Zikrullah lakasında, dervişler Allah, Allah, Allah derken, sen de Allah dedin, kaldın. Oh! Muhteşem bir şey. Muhteşem.

En çok arzu ettiğim ölüm estantelerinden birisi. Birisi de şuydu, ben, ümredeydi, böyle Beytullah'ta sabah namazını kıldık, önümde, iki, üç saf önümde, sabah namazını kıldık, farzını. İmam selam verdi. Esselamün aleyküm ve rahmetullah. Esselamün aleyküm ve rahmetullah. İki saf önümde.

Yani ölümle alakalıydı. Tavşan aslana neyle karşılaştığını anlatıyordu. Demirtaşlara da teşekkür ediyorum. Demirtaşların yeri bizde ayrı. Allah hepsinden de razı olsun.

Arada böyle bir tırnak açalım, söyleyelim inşâAllah. Evet. Bir gün bir yere yerleşecek olursam Demirtaş birinci sırada. Eski Demirtaş kalmasa da orada dağın tepesinde bir yer buluruz artık kendimize. İnşâAllah. Tavşan niçin geç kaldığını, başına ne geldiğini aslan anlatıyordu. Ve dedi ki ben işte ölüm korkusu yaşadım, ölümle karşılaştım.

Onu anlatıyordu. Onu anlatmaya devam ediyor. Bunlar cüziyattır. Külliyatın da onun yüzünden renkleri sararmış, kokuları bozulmuştur. Yani bu ölüm bütün her tarafı sarar. Bu ölüm küçük kıyamet gibidir. Ama bu cüziyat olarak insanın kendi üzerinde yaşadığı ölüm korkusu, ölümle yüzleşme, onunla burun buruna gelme. Bu aynı zamanda da bütün külliyat da ne yapar?

Bu ölümü yaşar. Çünkü ayet-i kerimede her nefis ölümü tatacaktır. Ayet-i kerimesi mucibince her nefis, her yaratılan şey ölümü tatacak. Yani yaratılan ne var ise o ölüm denilen o olguyla karşılaşacak. O yüzden o ölüm olgusuyla karşılaşmanın tecelliyatı, onun insanları veyahut da nebavatı, cemavatı sararıp soldurması gayet normal.

Cemel vakasını açıklar mısınız? Uzun bir tarihi bir mesele. Bunu birkaç sefer açıkladım. İnşallah tekrar bir dakikada açıklarız. Hakkınızı helal edin. Evet. 64. hadis. Enes bin Malik'ten Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu. Sizden biri kendisine isabet eden bir müsibetten dolayı ölümü temenni etmesin.

Ölümü temenni etmek. Burada peygamber sallallahu aleyhi ve sellem hazretleri bir müsibetten dolayı ölümü temenni etmenin uygun olmadığını söylemiş. Hastalık, borç, sıkıntı, eşinden, çoluğundan, çocuğundan, annesinden, babasından, malından, mülkünden bir imtihan yaşadı. Bir problem var. O problemden, o müsibetten dolayı ölümü temenni etmesi caiz değil.

Ama sufiler Allah'a kavuşmanın ve Allah'a kavuşmanın bir daha ebedi bir şekilde devam edeceğinin bilinciyle onlar müsibetten dolayı değil, Allah'a kavuşma aşkından dolayı ölümü temenni ederler. Hani başka bir hadisi kudside kim Allah'a kavuşmaya arzu ederse Allah da ona kavuşmayı arzu eder.

Kim Allah'a kavuşmayı arzu etmezse Allah da ona kavuşmayı arzu etmez buyurur. O yüzden sufilerin Allah'a kavuşmayı arzu etmesi, sufilerin ölümü temenni etmesi müsibetten dolayı, sıkıntıdan dolayı değildir. Onlar Allah'a yakın olmayı, Allah'a kavuşmayı diledikleri için ölümü temenni ederler. Onların ölümü temenni etmesinin de değişik merhaleleri vardır.